یک هفته +۱ روز گذشت ....چقدر تحمل کردم چقدر گریه کردم چقدر دعا کردم چقدر انتظار کشیدم چقدر تنها بودم .... هشت روز از فاصله ی قدم هامون میگذره چقدر حرف نگفته توی دلم دارم چقدر اشک نریخته توی چشمام دارم  ....!!! اون شب اول تصمیم گرفتم صبر کنم تا بلکه خدا صبر نکنه . تصمیم گرفتم بازم دعا کنم تا بازم به دعاهام گوش بده تصمیم گرفتم برات بنویسم تا یه روزی بالاخره این دفتر تنهایی هام رو بخونی هر روز بین قدم های پاک دوستام دنبال رد پایی از قدم های تو میگشتم ولی هنوز هیچ رد پایی از تو توی دفتر تنهایی هام نیست ؟؟؟هنوز بوی عطر مهربونیت توی این خونه ی تنهایی هام نپیچیده ؟؟؟شب اول به خودم قول دادم تا یه هفته صبر کنم و شب جمعه باهات حرف بزنم برات درد و دل کنم بهت بگم که هنوز هر روز به یادتم هنوز ....!!! بالاخره بعد از این هفت روزاین شب رسید آره شب جمعه شبی که تصمیم داشتم بازم باهات حرف بزنم ولی نمی دونم یا نبودی یا نخواستی....!!! چقدر انتظار این شب و کشیدم چقدر دعا کردم که روز ها زود سپری بشن تا بتونم بازم اون گوشی تلفن رو بردارم با صدای بلند بهت بگم سلام . یا نشد یا خدا نخواست یا تو نخواستی ؟؟؟؟بالاخره گذشت ولی من موفق نشدم تا صدای گرمت رو یه بار دیگه بشنوم .بازم دارم میگم چقدر دلم برات تنگ شده چقدر انتظارت رو می کشم چقدر فاصله ها بینمون دارن زیاد می شن و من دارم تنها تر از اونی که فکر می کنی میشم !!!! مهربون من هنوز یه نیرویی رو توی اعماق دلم حس می کنم که بهم میگه صبر کن من هم صبر می کنم تا شاید باز خدا تورو سر راه من قرار بده ...!!!!

 با همه ی دوری ها با همه ی سختی ها با همه ی تنهایی ها هنوز  هم دوست دارم

------------------------------------------------------------------------------------------

چی شد من عاشقت شدم   

    بدون اینکه بذاری سواره قايقت شدم

به چشم تو فقط يه ديوونه بودم   

            يا مثله يه مرغ غريب دنباله يه دونه بودم

عمر من وقت تو پنجره بود   

                   يه روزچشمت افتاد به من این بهترين خاطره بود

مردم مارو به همديگه نشون دادن    

        جزما تموم عاشقا از چشم مجنون افتادن

        اونوقت دل من خودشو به چشم تو سپرده بود   

يه روز واست شاخه گلی خريده بودم      

     عصر همون روز تو رو با ديگری ديده بودم

حتی يه بار دلت واسه دلم نسوخت    

   چشات يه بار نه گاهشو به چشم عاشقم ندوخت

جواب تو يه خنده ساختگی بود       

           شايدمقصر نبودی حرف مال خستگی بود

گفتی بايد به دوريت عادت کنم    

               بايد تو روياهام به تو بازم محبت کنم

من که به خاطرت چه حرفا شنيدم

                تو گفتي اين کارا چيه من که هنوز نفهميدم       

تو رفتی و به آرزوهايت رسيدی

                  به سادگی رو رياهام يه خط قرمز کشيدی

   اگرچه يادت نمياد

  اما می خام دعات کنم

   بر نميگردی ولی من  

 بازم ميخام صدات کنم